Nee, dit stukje gaat niet over een deurklink, was het maar zo. Dit stukje gaat over de minder belichte kanten van de recessie waar we in zitten. Ik zal het uitleggen. Onlangs bereikte mij het ogenschijnlijk onbeduidende bericht dat de website ikbendeleukste.nl is gestopt. Als kersverse ouder ben je ongewild deel van een doelgroep die marketingtechnisch erg gewild is. Er vallen dus regelmatig folders op je deurmat waar je niet op zit te wachten, om over de hoeveelheid digitale herrie die je mailbox teistert maar te zwijgen. Ik vervloek nog steeds de dag dat mijn vriendin zich in een vlaag van verstandsverbijstering ergens als jonge ouder heeft laten registreren. Vanaf dat moment lijkt iemand namelijk het startsein gegeven te hebben om ons te gaan bestoken met zoveel mogelijk onzinnige informatie. Nu begrijp ik pas waarom al die mensen met kinderen een aanbouw aan hun huis willen zetten: om al die post te archiveren. Je zou bijna op het idee komen om het bestaan van je kinderen categorisch te gaan ontkennen. Maar goed, mijn oog viel dus per ongeluk op die zakelijke mededeling in een van die zogenaamde doelgroepspecifieke flyers , die voornamelijk bedoeld zijn om je als ouders het gevoel te geven dat je voorname zaken voor het welbevinden van je kroost over het hoofd ziet. Ik kende de website ikbendeleukste.nl niet, maar ik kon de verleiding niet weerstaan om toch even te checken. Het idee achter de site bestond er uit dat trotse ouders hun baby door middel van een digitaal in te sturen foto met toelichting konden opgeven voor een soort mini-idols. Of de baby's verder nog iets van betekenis zouden moeten presteren werd helaas niet helemaal duidelijk. Een liedje van kindervriend Michael Jackson playbacken bijvoorbeeld, of een snedig commentaar op het wereldnieuws geven wellicht, een vrije kuur kunstschaatsen tentoonspreiden misschien? Helaas, we kunnen het niet meer controleren, want de stekker ging er afgelopen zomer uit. Alles wat rest is de mededeling dat men gezien de economische situatie genoodzaakt was met dit initiatief te stoppen. Gelukkig nog wel met de toevoeging dat de makers van de site zowel ouders als baby's bedanken voor de samenwerking. Hoe attent! Zo zie je maar dat de crisis niet alleen klein leed veroorzaakt, er sneuvelen ook projecten van grote betekenis voor onze beschaving. Ik hoop oprecht dat het einde van de recessie snel in zicht komt, zodat er ergens in dit land mensen kunnen opstaan om met de verkiezing van de Fitste Foetus te kunnen starten, dat er een werkgroep Snelste Sperma kan worden ingeregeld en dat er eindelijk een uitspraak wordt gedaan over de Droogste Deurklink van 2009. Ik kan niet wachten!

---------------------------------------------------------

Voorbij! 13-03-2009

Het is over. De storm is voorbij. Leegte is wat rest. Het land likt zijn wonden, her en der zijn er nog wat laatste stuiptrekkingen waarneembaar maar iedereen weet dat ook die zullen verdwijnen. Een groot zwart gat lonkt voor het gros der bevolking. Over en sluiten, het was zelfs op het journaal: de voetbalplaatjes van Albert Heijn worden niet meer verstrekt. Marketing experts van de supermarkt hebben nog even overwogen om net als bij het voetbal een verlenging toe te passen, maar vanuit diverse verslavingsklinieken in den lande is erop aangedrongen om dit toch vooral te laten. De wachtlijsten in deze klinieken zijn net zo vol als de kassa's van de AH, dus is de kogel door de kerk en keert de rust weder in de schappen van de winkel.
Kinderen zullen vanaf deze week weer gewoon naar school gaan, in plaats van urenlang post te vatten voor de schuifdeuren van 's lands grootste kruidenier. Vaders zullen op verjaardagen nog een beperkte periode blijven ruilen ten behoeve van hun sparende kroost, maar ook deze handel begeeft zich in de blessuretijd. Bovendien: als je nu nog niet alle spelers compleet hebt, dan ben je een loser en word je op een gemiddeld feestje buitenspel gezet. Moeders komen niet meer met zichzelf en hun kinderen in conflict omdat ze Klaas Jan Huntelaar niet in tweeën kunnen splitsen - anders was hij natuurlijk ook gewoon voor de helft in Amsterdam gebleven- en het aantal meldingen van huiselijk geweld zal weer normale proporties aannemen. Behalve dan in Rotterdam waar Feyenoord hard zijn best blijft doen om de voetbalplaatjes van zijn spelers alsmaar meer in waarde te laten dalen.

Het wachten is in de tussentijd op de volgende stunt die de kruidenier gaat bedenken om ons kleine land tot wanhoop te drijven. Na de successen van de wuppies, smurfen en voetbalplaatjes zullen ze behoorlijk diep moeten gaan om de verkoopcijfers andermaal omhoog te drijven. Toch geef ik ze een goede kans, want de afgelopen periode heeft weer eens uitgewezen dat er nog steeds veel idioten rondlopen in dit land. De AH blijkt met zijn campagne intussen onbedoeld de beste cabaretier van deze tijd, want het effect van deze marketingstrategie legt haarfijn de wanhoop van een natie bloot. En toeval of niet, de campagne is nog niet afgelopen of het nieuwste dieptepunt in de recessie dient zich al aan. Mijn advies zou zijn om in alle sectoren van de kwakkelende economie voetbalplaatjes in te voeren, en we zijn in no-time uit het dal!

----------------------------------------------------

Mooiste meisje van de klas (25-02-2008)
Ik zapte er zomaar voorbij. Het mooiste meisje van de klas. Jaap Jongbloed was ook in beeld, maar die werd niet bedoeld. Nee, het ging over een meisje uit Rotterdam die alle jongens van haar brugklas horendol had gemaakt en menig natte droom had bezorgd. Leuk idee, waardeloos uitgewerkt.
Maar toch, automatisch gingen mijn gedachten uit naar het mooiste meisje van mijn brugklas. Miranda heette ze, en ze kwam uit de stad, in een tijd dat alles wat uit de stad kwam spannend en onbereikbaar was. Miranda dus ook. En o, wat gierden de hormonen door mijn slungelige bleke puberlijf, wanneer zij per ongeluk even in mijn zwetende richting keek.
Miranda was overduidelijk een jaar of wat verder in haar sexuele ontwikkeling. In een tijd dat de enige naakte vrouw in mijn leven luisterde naar de naam Katrien Duck zorgde zij met haar verschijning voor behoorlijk wat ontluikende opwinding. Ik wist nog niet wat het woord geil precies betekende, maar ik ben het dankzij haar achteraf waarschijnlijk voor het eerst geweest. Miranda had het al die tijd wel in de gaten, het valt natuurlijk ook wel op als een jongen je kwijlend op het schoolplein nastaart en midden in een gesprek stilvalt, maar ze keek niet naar me om. Tot die ene avond. Zij zou me na een klassenfuif wel even naar de bus brengen. Ik had nog steeds geen vermoeden. We stonden nog geen minuut bij de bushalte en ze begint me daar toch een partij te lebberen. Nu was ik me die avond flink te buiten gegaan aan grote partijen chips en cola, dus ik vermoedde dat ik wat chips in mijn mondhoeken had waar ze op af ging. Maar al snel kreeg ik geen lucht meer! Haar tong ging als een tsunami door mijn mond, er zat een behoorlijk stuk Miranda in mijn huig en ik had er niets tegenin te brengen. Ik stond er als een chipszak bij en keek ernaar.

Ik heb er ruim vijf jaar over gedaan eer ik eer ik hier overheen was... Nooit meer paprika chips durven eten.Van mooie meisjes had ik de buik vol..Onbetrouwbare wezens, ze zeggen dat ze je naar de bus brengen, en ondertussen zuigen ze de tandsteen van je kiezen. Na die vijf jaar besefte ik pas welke kansen ik hier had laten liggen. Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan. Miranda heb ik echter nooit meer teruggezien. Ik durf te wedden dat ze later tandarts is geworden....Ben benieuwd of ze nog eens bij Jaap voorbijkomt.

BUIKBLAZEN!
Nog niet zo lang geleden moest ik denken aan de buikblaasvereniging. Dit was een club van mensen die het ouderwetse buikblazen een warm hart toedroeg en tussen pakweg 1988 en 1992 zijn hoogtijdagen kende. Ik had de vereniging zelf opgericht, omdat ik vond dat het nodig was. Er was namelijk nog geen buikblaasvereniging, en ik vond dat vreemd. Het idee achter de vereniging was simpel. Het buikblazen is een bezigheid die vrijwel iedereen opgewonden momenten heeft bezorgd in zijn prille jeugd. Wie heeft zijn moeder of vader niet schuddebuikend gesmeekt om ermee op te houden, stiekem hopend dat ze het daardoor tot het einde der tijden zouden blijven herhalen. Het buikblazen appelleert daarmee aan een oergevoel van veiligheid en kan gemakkelijk op tegen andere trendgevoelige en dure bezigheden als re-birthing of hypnose om dezelfde reacties los te maken. Nu gaat het wel heel ver om te beweren dat het mij destijds daarom te doen was; ik had gewoon teveel gezopen en besloot ter plekke dat het vreemd was dat zo'n vereniging nog nooit was opgericht. Vervolgens vroeg ik aan de eerste de beste andere klant in het cafe of ik hem ( of haar, dat is me helaas ontschoten) op de buik mocht blazen. Waarschijnlijk was die bewuste persoon ook al wat langer op stap want hij of zij vond het geen enkel probleem. Zo is het begonnen. Een rage werd het. Althans voor mij. Ik schiep er genoegen in om op een avond zoveel mogelijk mensen lid te maken. Want eenmaal geblazen was je verkocht en lid voor het leven. Contributie bestond niet, maar het was je symbolische plicht om het buikblaasgevoel verder uit te dragen en door het land, of op zijn minst de betreffende kroeg te verspreiden. Het werkte aanstekelijk. Al snel telde onze vereniging honderden, vaak anonieme leden, die elkaar op de gekste momenten probeerden te verleiden tot een potje buikblazen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik zelf vaak het initiatief moest nemen en dat er vaak veel drank aan te pas kwam eer ik het ledental wat op kon schroeven, maar het moet een onwerkelijk beeld hebben opgeleverd dat her en der in etablissementen in de regio volwassen mensen elkaar smakelijk op de buik stonden te lebberen. Om maar te zwijgen van het lawaai dat het geproduceerd moet hebben.
De vereniging is langzaam doorgebloed; uitgeblazen. Juist het anonieme karakter, het gebrek aan enige controleerbare verplichtingen en het ontbreken van heldere statuten heeft ertoe geleid dat de aanvankelijk ervaren geborgenheid een soort van schijnveiligheid was die op de langere termijn niets opleverde. En zie als zelfverkozen voorzitter van zo'n club dan maar eens de boel bij elkaar te houden. Laat staan een fatsoenlijke jaarvergadering te organiseren. Toch was ik trots toen ik er onlangs aan terugdacht. Ik had met mijn zieke fantasie toch maar mooi iets bedacht wat er nog niet was. Het gaat er namelijk niet om wat je creeert, maar dat je iets creeert!

------------------------------------------------------

Sindsdien hebben de smurfen een aparte plaats in mijn leven. Ik ademde smurfen. Ik spaarde me blauw. Tanken deden we alleen nog maar bij de BP, want daar kon je ze met korting kopen. Met carnaval was ik jarenlang smurf; cowboys, clowns en indianen waren zwaar taboe, dat waren mietjes. Smurf zijn was hot. En zelfs vader Abraham kon daar- ondanks zichzelf- niets aan veranderen. Tot het moment dat puberale hormonen zich aandienden en een eind maakten aan mijn zogenaamde blauwe periode.... "Smurf" werd ineens een veelgehoord scheldwoord in ons dorp. Ik ging overstag en deed wat meegaande pubers in die leeftijd doen: zwichten voor de publieke opinie. De smurfen verdwenen naar zolder. Jarenlang heb ik ze daar zwaar verwaarloosd aan hun smurfenlot overgelaten, totdat ik ging studeren in Nijmegen. Na een avond goed blauw geworden te zijn kwam ik op het geniale idee om mijn smurfencollectie een prominente plek in mijn studentenkamer te geven. Eindelijk mocht het weer, eindelijk kon ik weer met gepaste trots laten zien waar ik goed in was: in smurfen verzamelen!
Toen ik een vriendin kreeg was haar reactie op mijn smurfencollectie voor mij essentiëler dan de kennismaking met mijn ouders. Gelukkig hield zij wel van rare kereltjes en liet zij mij begaan toen ik een vitrinekast aanschafte en die in de woonkamer van ons huis zette. In die kast zag het al snel blauw van de smurfen, want ik kocht in de tussentijd steeds nieuwe exemplaren. We kregen zelfs een gezamelijke hobby: smurfen verstoppen! (die de ander dan vervolgens moest gaan zoeken, en dan niet alleen met pasen!)
Toen we in een vlaag van verstandsverbijstering op een blauwe maandag een nieuw (groen) bankstel kochten, bleken de smurfen plotseling te kunnen vloeken. Ze verhuisden daardoor naar de logeerkamer. Dat zit me nog steeds niet lekker. Gelukkig kochten we dit jaar weer een nieuwe bank...U mag raden welke kleur... De smurfen zijn nu weer hartstikke complementair aan onze inrichting.Dus nu zijn ze inclusief vitrinekast terug waar ze horen. Dat geschreeuw om meer blauw op straat heb ik sowieso nooit begrepen, smurfen horen wat mij betreft gewoon in de woonkamer!

Soms verlies ik me nog wel eens op een regenachtige zondagmiddag en dan sta ik uren voor die kast. En dan droom ik dat de wereld blauw is, vol harmonie en vrolijkheid. Een wereld waarin iedereen dezelfde taal spreekt. En waarin het enige gevaar van een vreemde snuiter met een lelijke kat afkomstig is, maar waarin het goede het uiteindelijk altijd van het kwade wint...

Lotto (dd. April 2005)

Vroeger werd ik altijd depressief wanneer de lotto werd uitgezonden. Zondagavond, 5 voor 8…..Kale studio, kale presentatrice,  kaal muziekje…..Tien miljoen wanhopige mensen die gelijktijdig naar een bol met balletjes kijken…..Er waren twee camerastandpunten: èèn totaal overzicht en èèn close up van de uitverkoren balletjes die over zo’n ijzeren richel naar beneden kukelden…(en mijn vader maar  meedraaien met zijn hoofd om alvast uit te vinden welk nummer erop stond)

Ik geef toe: dit was nou inhoudelijk en filmtechnisch gezien niet het meest boeiende en grensverleggende tv programma….. Maar het feit dat ik er depressief van werd had daar niets mee te maken……..Nee, de lotto luidde toen het einde van het weekend in….Studio sport was afgelopen, dus de lotto was de bel voor de laatste ronde, de lotto was je moeder die je roept om te komen eten terwijl je aan het spelen bent ….. De lotto kwam altijd te vroeg………. God, wat haatte ik die kleine kutballetjes!  Wat kon ik me opwinden over die nooit in beeld komende notaris die er altijd ervoor zorgde dat die ballenbak het zo feilloos deed; die nooit eens een flinke kater had zodat de trekking niet door zou gaan. En zodat daardoor het weekend langer zou duren…..

Ik herinner me een avond dat de lottomevrouw na de trekking terug in beeld kwam. Dat gebeurde anders nooit. Mijn vader had 12 gulden gewonnen en was een polonaise aan het lopen door de woonkamer. Ik verstijfde helemaal. Wat ging er gebeuren? Ging de mevrouw spijt betuigen voor het feit dat ze al die jaren de weekenden van alle kinderen van Nederland had verpest? Beloofde ze voortaan langere weekenden? Of ging ze het reservegetal afschaffen? Zo van: “ Het moet maar eens afgelopen zijn met dat ge-poldermodel. Ik bedoel:  je hebt 6 goeie of je hebt 6 goeie! De tijd van gedogen is voorbij !“ Maar niets van dit alles…..

De lottomevrouw vertelde dat er een fout was gemaakt. Er waren een aantal balletjes in de bak achtergebleven en daardoor was de trekking ongeldig verklaard….Hij moest opnieuw. Mijn vader balen want daar gingen zijn 12 gulden. En ik ook balen want ik besefte dat het weekend ondanks het uitstel toch ten einde zou lopen……..

De lotto heb ik heel lang gezien als een boodschap uit de hel. Ik was ervan overtuigd dat dit de bron van alle kwaad was…. De lottotrekking werd bewust op zondagavond uitgezonden om mensen ervan te doordringen dat het niet altijd feest kon zijn. Er moest ook gewerkt worden. En dat wilde ik niet. Ik wilde altijd weekend. In mijn levensfilosofie was geen ruimte voor lottoballetjes. Ik heb lang gedacht dat als ik maar alle lottoballetjes op deze aarde zou vernietigen, dat ik dan altijd weekend zou hebben. Ik ben een heel eind gekomen.....