Nieuws

Pleziergrossier?

Wat doe jij voor werk? Toen ik nog manager was bij het mooie Jobstap was het nog makkelijk. "Ik stuur mensen aan. Geef leiding. Vul spreadsheets in en drink de hele dag koffie terwijl ik met mensen praat. Let op de kleintjes. Zit op een stoel. Stimuleer of corrigeer mensen. Maak met regelmaat fouten en probeer daarvan te leren. " Zoiets. En dan nog iets over die mooie missie om mensen die een steuntje of een zetje kunnen gebruiken dat te geven wat ze nodig hebben. Niet meer en zeker niet minder. Op weg naar een inclusieve arbeidsmarkt. Deed het ook altijd wel goed op feestjes. En ik was er trots op, dat hielp ook.

Tegenwoordig is het lastiger. Uitdagender, in meerdere opzichten. Mijn werk is uitdagender, maar om het kort en krachtig in één korte zin samen te vatten vraagt ook wat denkwerk. Want ik moest op zoek naar een verbindende factor, en die ligt misschien niet zo voor de hand. Totdat ik bedacht dat de verbindende factor ook in het resultaat van je werkzaamheden kan zitten. Mensen hebben vaak de neiging te praten over wat ze doen als ze gevraagd wordt wat hun werk inhoudt, terwijl je het natuurlijk ook- of vooral- kan hebben over wat het oplevert.

Toen ik vijf jaar geleden zelf koos voor een carriére als eenmansbedrijf ben ik vooral gaan doen waar ik zin in had en wat ik leuk vond. Omdat ik naast mijn werk als manager al jarenlang bijkluste als cabaretier onder de naam Happy Miel was een naam voor mijn bedrijf al snel in beeld. Een netwerk in de wereld van entertainment en theater had ik ook al. Een zakelijk netwerk door mijn jarenlange ervaring als manager was ook - in beperkte mate- voorradig. Een businessplan had ik niet. Ik was net klaar met een opleiding tot trainer en trainingsacteur, en ben gewoon begonnen door in mijn netwerk te roepen wat ik te bieden heb. Lekker breed. Zingen, trainen, acteren, trainingsacteren, entertainen, presenteren, dagvoorzitteren, teambuilden. Van links naar rechts en weer terug. "Je moet focussen" zeiden mensen die er verstand van hadden. " Ik wil niet focussen", zei ik dan. Of : "laat me lekker". In de tussentijd dacht ik er wel af en toe over na, zou ik niet toch beter kunnen focussen? Doe ik het wel goed? Doe ik de dingen die ik doe wel goed genoeg. Van alles een beetje is van alles net niet, als je niet oppast.

Stiekem ben ik door de jaren heen toch steeds meer gaan focussen, zonder dat ik mijn activiteiten nu ineens veel anders inricht. Zeker, ik ben gegroeid in vele opzichten, maar ik ben nog steeds ook van vele markten thuis. Kan nog steeds genieten van een mooie sessie als trainingsacteur waar het echt ergens over gaat. Of een leermoment creëren door in een communicatietraining als trainer de juiste reflectievraag te stellen. Machtig mooi. Maar ik vind het ook nog steeds heerlijk om in de bomvolle tent van de Dag van het Levenslied met mijn maatje @debby marijnissen tegen de wanden op te schmieren door Samen Zijn te zingen. Of door een intieme over the top voorstelling van Danny Droes te spelen op de een theater festival. Ik blijf het allemaal doen. Omdat ik voel dat het bij me past, en dat is een criterium waar geen expert me van af praat. Maar er is meer. Want ik heb gemerkt dat er nog een rode draad door al mijn activiteiten heen loopt. Het levert namelijk iets op. Plezier. Vrolijkheid, lucht, samen-gevoel. Energie. Ik ben dus op zoek gegaan naar een term die dat gevoel, die opbrengst het beste verbeeldt. Ik stoeide met pleziergrossier. Maar dat raakte de kern niet. Sfeermeneer? Te gemaakt. Verbinder? Te zalvend. Uiteindelijk werd het energieleverancier. Voorlopig dekt dat de lading en ben ik er blij mee. Al denkt de helft van Linkedin wellicht dat ik voor de NUON werk. Laat mij die andere helft dan maar verblijden met mijn talenten. 

Authentiek?

Zoals dat gaat met modewoorden zijn ze aan slijtage onderhevig. Wat ooit als een waarheid klonk kan een paar maanden later zomaar uitgekauwd overkomen. Aan het einde van elk jaar verschijnen er lijstjes over jeukwoorden. 'Authenticiteit' heeft er de laatste jaren ongetwijfeld ook tussen gestaan. Persoonlijk heb ik niet zo'n allergie bij het gebruik van dit woord, ik ken wel een gros woorden die me meer uitslag bezorgen. 'Een stukje van jezelf', 'meer in je kracht gaan staan' , 'dingen aanvliegen' en 'iets tegen je aanhouden' , en dan dus nog 140 van dat soort termen. Die ik ongetwijfeld ook wel eens gebezigd heb. Gebezigd? Over jeuk gesproken. Voor mij hoort authenticiteit nog niet meteen in dat rijtje, al is de context natuurlijk wel doorslaggevend. In de ene situatie- lees: bij de ene spreker- komt het woord authentiek nu eenmaal prettiger de strot uit dan bij de andere. Authentieker ook. In mijn training rondom presentatievaardigheden komt het woord nog regelmatig voorbij; ook uit mijn mond, ik geef het toe. Omdat het nu eenmaal zo'n centraal thema is rondom presentaties. En ik zoek wel naar alternatieven, maar vind het woord nog steeds erg vaak op zijn plek. Ik gebruik ook wel eens het woord 'geloofwaardig', maar om geloofwaardig te blijven varieer ik binnen mijn feedback ook wel met termen als 'naturel', of 'ontspannen'. Congruent, ook mooi. Maar wat zwaar aangezet. Hoe je het ook wendt of keert, gemeenplaatsen liggen altijd op de loer als het gaat om feedback rondom een presentatie. Sla er de talentenjachtjuryrapporten maar op na: kromme tenen gegarandeerd. Al heb ik Lil Kleine behalve op een groot ego nog nooit op het gebruik van het woord congruent kunnen betrappen. Dus dat is dan weer wel congruent.

Wanneer ik iets teruggeef (mag dat nog?) aan een deelnemer van zo'n training ben ik me erg bewust van mijn woorden. En zorg ik dat ik zelf dus ook geloofwaardig overkom in mijn commentaar. Door zo eerlijk en opbouwend mogelijk te zijn, en daarnaast door op zoek te gaan naar wat er achter de woorden schuilgaat. Door te onderzoeken wat er in de onderstroom gebeurt wanneer iemand voor een groep staat. Dat ongrijpbare gevoel van loskomen van het nu en jezelf horen praten. Er niet van kunnen genieten, je benen en voeten niet meer voelen. Geen controle meer hebben over de situatie. Geen plezier meer ervaren, geen contact met je 'publiek' en vooral jezelf. Door samen met de groep op zoek te gaan naar verklaringen voor dat gevoel ( die bij iedereen anders kunnen zijn) komen we tijdens de tweedaagse training een flink stuk dichterbij dat doel: met (meer) glans voor de groep. Door een sfeer te scheppen waarin je mag leren van je fouten en valkuilen. En van elkaar, want ik geloof in de kracht van het werken in een groep. Met gelijkgestemden. Mensen met dezelfde uitdaging, om nog maar eens een modewoord te gebruiken. En door te oefenen natuurlijk. Veel oefenen. Want dat baart kunst! En waar ging het in kunst ook alweer om? Juist! Om de authenticiteit!

Op 09 en 16 november organiseer ik weer zo'n tweedaagse zoektocht naar authenticiteit, meer info hier!

En dit vonden eerdere deelnemers, onvoorbereid, behoorlijk naturel en met goedkeuring om te filmen.

Doe mee aan de trainingsdag op 24-01-2020  ( NB:  Wel interesse maar geen tijd op genoemde datum? Stuur een mail en ik zet je op de wachtlijst voor een volgende keer. We gaan dit vaker doen)

Korte impressie van de vorige keer?

Creatief denken en handelen is “het vermogen om nieuwe en/of ongebruikelijke maar toepasbare ideeën voor bestaande vraagstukken te vinden”.  Het zijn vaardigheden die in, onze maatschappij die complexer en steeds digitaler wordt, onmisbaar zijn!

De volgende vaardigheden horen bij creatief denken en handelen:

  • het kennen en hanteren van creatieve technieken;
  • het denken buiten gebaande paden;
  • nieuwe samenhangen kunnen zien;
  • het durven nemen van (verantwoorde) risico’s;
  • fouten kunnen zien als leermogelijkheden;
  • een ondernemende en onderzoekende houding.

Wat gaan we doen dan?

Wij organiseren een energieke, uitdagende en creatieve trainingsdag voor iedereen die deze vaardigheden wil trainen en kennis wil maken met creatieve denktechnieken. Je maakt kennis met de spelregels voor een goede brainstorm, oefent met diverse werkvormen om aan problemen te werken, en leert waar je als procesbegeleider van een brainstorm op let. Je krijgt inzicht in de theorie van creatief denken, maar gaat vooral in een dynamisch tempo actief zelf aan de slag. Door te doen vergroot je je lef, en ontdek en vergroot je je eigen creativiteit.  Voeg de vaardigheid na afloop maar toe aan je cv en je bent klaar voor de toekomst!

We?  We?  Wie is/zijn we?

Oh sorry. Wij zijn Miel Verstappen en Suzanne Verheijden. We zijn beiden gecertificeerd trainer, en houden van een beetje gekkigheid en creatieve uitspatting zonder te kleien of borduren.  We hebben allebei ervaring in commercie en zorg en worden gedreven door werk dat er toe doet.

Miel combineert het trainersvak vol mooie inhoudelijke onderwerpen met theater, cabaret en dagvoorzitterschap.  Suzanne is verantwoordelijk voor innovatie in de zorg,  zet goede ideeën van mensen om in waardevolle oplossingen voor problemen van cliënten en is improvisatie-acteur. We houden van trainingen met ruimte voor inhoud en humor en het liefst geven we die samen!

Voor wie is het geschikt? Pas ik daar wel bij?

Voor iedereen die houdt van een uitdaging, een beetje gekkigheid, innovatief denken, beschikt over humor en energie en het lef heeft om met anderen een serieuze doch creatieve uitdaging aan te gaan. En niet bang is om te winnen. We gaan je serieus leren hoe creatief denken je kan helpen bij alledaagse en niet-alledaagse privé-of werkproblemen. Dus je bent welkom als je dat wilt leren!

Wanneer vindt deze leuke leerzame dag plaats?

Op 24-01-2020 van 08.57-16.02 uur (wij houden niet van een 9 tot 4 mentaliteit)

Op welk adres moet ik mijn navigatie instellen?

We zitten deze dag bij Geniet In de Weerd in de Weerdjesstraat 168 in Arnhem 

Hoe lang moet ik sparen?

Dat valt reuze mee! De kosten voor particulieren bedragen 175 euro per persoon inclusief lunch, btw en koffie/thee. Voor bedrijven en zelfstandigen: €195,- ex BTW, inclusief lunch en koffie/thee. Suzanne Verheijden geeft ook nog een tweede dag waarin je wordt opgeleid tot procesbegeleider. 

Waar geef ik mijn ja-woord?

Mail naar: miel@happymiel.nl en vermeld met hoeveel personen je meedoet, je naam, factuuradres en telefoonnummer, en of je dieetwensen of allergieën hebt. We sturen je een factuur met betalings- en annuleringsvoorwaarden.

Tot gauw?

Miel Verstappen en Suzanne Verheijden

NB: Wel interesse maar geen tijd op genoemde data? Stuur een mail en ik zet je op de wachtlijst voor een volgende keer.

Wim Marijnissen stopt per 01-08 met zijn werkzaamheden binnen Marijnissen, Bureau voor Training en Advies. Hij draagt zijn klantenbestand aan mij over en dat vind ik een grote eer.

Wim’s bedrijf kenmerkt(e) zich door zijn creatieve benadering van vraagstukken, zijn niet aflatende optimisme en zijn overtuiging dat alles mogelijk is. Daarbij komt dat hij een enorme perfectionist is, dus zijn klanten krijgen altijd waar voor hun geld. En meer. Het is voor mij een groot compliment dat hij in mij een waardige opvolger ziet van zijn werkzaamheden. Ik zal alles doen om zijn ‘erfenis’ met waarde te dragen. Voor de (ex) klanten van Wim is het wellicht fijn om te weten dat hij mij op afstand blijft adviseren en helpen. Daarvoor hebben wij samen een voor beide partijen een werkbare oplossing bedacht. U krijgt daarmee het beste van twee werelden: de ervaring en creativiteit van Wim, aangevuld met de theatrale saus en kennis van ondergetekende. Dat moet tevreden klanten opleveren!

Durf te falen!

Een jaar geleden woonde ik een presentatie bij van Remko van der Drift over faalkunde, erg inspirerend. En confronterend. Want hoe graag ik ook toegeef dat ik van mijn fouten wil en mag leren, hoe goed ben ik daar nu echt in? Laat ik eens een stap zetten op dat gebied, door openlijk te ventileren over een van mijn mindere ervaringen als trainer.

Vandaag sprak ik een oude klant van me, omdat we hadden afgesproken dat we na een half jaar zouden bellen hoe de vlag erbij hing. En of de training van 6 maanden geleden had gebracht wat we ervan hadden gehoopt. Dat was zo, al was de uitkomst toch een tikkeltje anders dan gehoopt, voor mij althans. Er was namelijk een kans geweest dat er een vervolgopdracht uit zou komen, maar die vlieger ging niet op. Tot mijn spijt, en deels door mijn eigen schuld.

Tijdens de creatieve sessie die ik in oktober 2017 begeleidde kwam de energie maar niet echt vrij. Daar waar het mij doorgaans moeiteloos lukt om de boel aan de gang te krijgen hing er al de hele dag een soort deken over de groep waar ik mijn vinger maar niet op kreeg. Op plekken waar normaal een gulle lach of in ieder geval een begripvolle glimlach kwam bleef het stil of werd er hier en daar een cynische opmerking gemaakt. Die ik negeerde. Fout nummer 1.

Halverwege de ochtend stapte ik dan toch in de spanning, ik vroeg aan de groep waarom de energie niet echt ging stromen. En of het aan mij lag. Dat laatste bleek niet zo te zijn. Gevoel van opluchting! Zie je wel , ik doe niets verkeerd. Maar ik kreeg ook geen bevredigend antwoord op wat er dan wel speelde. En ik liet het gaan. Fout nummer 2. De minuten daarna leek het even beter te gaan maar echt lekker los kwam de groep en dus ook de training geen moment. Echte flow zoals ik die op dit soort dagen meestal ervaar was er in ieder geval niet. Iedereen deed verder wel plichtsgetrouw mee en aan het einde van de dag hadden we toch een behoorlijke opbrengst, zoals altijd eigenlijk bij dit soort sessies.

Maar toen kwam de aap uit de mouw. Pas bij de evaluatie gaven enkele deelnemers aan dat ze een soortgelijke sessie binnen de organisatie al vaker hadden gedaan. In een andere vorm, maar in grote lijnen hetzelfde. En dat het zo frustrerend was dat er dan na afloop dan zo weinig mee gedaan werd. In de voorbereidende gesprekken – waar toch echt meerdere mensen bij betrokken zijn geweest die dat wisten- is dit echter nooit aan de orde geweest. De nieuwe directeur had na een grondige inventarisatie bij alle personeelsleden in al haar wijsheid besloten dat een creatieve denksessie een juiste werkvorm was om nieuwe richting te geven aan de organisatie. Maar als zij had geweten wat zij nu weet, met de kennis van nu zoals dat heet- dan was er eerst iets anders nodig geweest. Want blijkbaar was er in dit bedrijf zo’n cultuur ontstaan waarin studiedagen/ personeelsdagen voor kennis werden aangenomen en waarin mensen daarna weer zwijgend op hun eigen eiland verder gingen. Weinig eigenaarschap, betrokkenheid, vertrouwen, openheid. Zowel vanuit (oude) leiding naar medewerkers als omgekeerd. Omdat er toch nooit iets wezenlijks veranderde. Mensen waren in de voorbereiding van deze dag blijkbaar alweer vergeten dat ze dit al vaker hadden gedaan en kwamen er ter plekke pas achter dat ze dus dingen dubbel aan het doen waren. Maar diezelfde mensen namen vervolgens niet de ruimte om dit in de ochtend al te zeggen.

Ik neem mezelf niets kwalijk, maar ik zie wel dat ik hier een fraai leermoment te pakken heb. In de voorbereiding van zo’n dag kan ik specifieker doorvragen naar eerdere sessies, maar vooral tijdens de dag zelf had ik geen genoegen moeten nemen met een half antwoord. Onder de oppervlakte speelde er van alles, ik had het lef niet om de training ècht stil te leggen en met de groep op zoek te gaan naar een alternatief. Achteraf makkelijk, toen niet voor gekozen. Of het een vervolgopdracht had opgeleverd? Geen idee. In ieder geval levert me dit een mooi verhaal op. En een aanleiding om het boek van Remko nog eens uit de kast te halen.

Op 08 en 09 december mocht ik twee keer in een volle steigerzaal mijn voorstelling Magmens spelen. Een persoonlijk programma over de last van het moeten en kunst van het mogen. Losjes opgehangen aan het thema 50 worden, of ouder worden in het algemeen. Veel veertigers en vijftigers in de zaal, wellicht het beste publiek voor deze voorstelling vanwege de herkenbare thema’s . Ik had hard gewerkt om tot deze voorstelling te komen en heb veel hulp gehad.

 

Van Bram Coopmans, professioneel acteur en maker, en al jarenlang een goede vriend op afstand die mij al eerder naar een hoger niveau heeft weten te tillen. En die vooral in de beginfase de juiste dingen heeft gezegd en gedaan. En geschrapt.  Van Inge van Leiden , die de eindregie heeft gedaan en zo de puntjes en punten op de i heeft gezet. Van vriend Marc Damen, die tekende voor de prachtige muziek en die in december zelf ook speelde. Van Thea Marijnissen, die vrijwel belangeloos een prachtig kostuum voor me maakte. Van Marije Dupont die tovert met lampjes en goed aanvoelt wat deze voorstelling op dat gebied nodig had. Van Mariena Steensma  die een geweldig oog heeft voor vormgeving  en een hele mooie poster en flyer heeft ontworpen. Van Gijs Jacobs, die de foto maakte en –ongevraagd, omdat ie het leuk vindt- ook opnames heeft zitten maken vanuit de zaal. En van mijn vrouw en kinderen, die me in de weken daarvoor wat vaker moesten missen dan gewoonlijk, maar die me daarin steunden.

 

De reacties waren erg fijn, ontroerend ook. Uit allerlei onverwachte hoek. Zoals ik al eerder schreef: deze voorstelling is mijn beste ooit en was vooral leuk om te spelen. Daar waar ik eerder nogal eens    ( onbewust)  cabaretiers die ik hoog heb zitten probeerde te evenaren, of te krampachtig en hard werkend op het podium kon staan, teveel bezig met de tekst, teveel bezig met wat men ervan zou vinden,  kwam het nu veel meer als vanzelf.  Het heilige moeten vervangen door speels mogen.
Alleen daarom al wilde ik nog wel een paar keer, en dat gaat ook gebeuren. Omdat het leuk is.  Eerst mag ik op 6 oktober in mijn geboortedorp Arcen aan de bak, in het MFA dat voor de gelegenheid in een intiem theaterzaaltje wordt veranderd. En dan vier weken later op 8 november nogmaals in Groesbeek in het altijd gezellige Cardo. Ergens dit seizoen speel ik ook nog een benefiet optreden in Overasselt, datum volgt. Daarna is het klaar en focus ik me weer op nieuwe dingen.

Ik wil een kortere versie maken die geschikt is voor thema bijeenkomsten, congressen, discussie avonden.  Ik schat namelijk in, mede gevoed door de reacties , dat de thema’s rondom keuzes maken, duurzame inzetbaarheid en moeten/mogen zich heel goed lenen voor allerlei gerelateerde onderwerpen waar we de komende jaren zakelijk gezien mee te maken hebben. En dan kan humor zo maar een hele fijne manier zijn om lucht aan zware onderwerpen te geven.

Kaarten voor de voorstelling in Arcen zijn niet online te krijgen, maar ik kan je wel op een lijst zetten . In Groesbeek kun je via de site van Cardo reserveren.  

 

Magmens

Wat is dat toch in mij dat steeds weer maakt dat ik op een podium wil klimmen? Alle blikken op me gericht wil hebben. Op zoek naar applaus en bevestiging? Wat bezielde me op de lagere school -klas 5, meester Bush- om elke week weer iets te bedenken voor de toneelmiddagen. Zo vaak dat deze op een dag tegen me verzuchtte: “Miel, je mag ook wel eens een weekje overslaan hoor…”

Eerlijk antwoord: ik weet het niet precies. Ben liefdevol opgevoed en heb over aandacht niets te klagen gehad. Dus zo simpel is het nou ook weer niet. Ik houd er gewoon van om mensen plezier te brengen en kan dat toevallig ook heel behoorlijk. In het ‘dagelijks leven’ heb ik een bloedhekel aan mensen die de hele tijd alle aandacht op zichzelf vestigen. Die alleen maar zenden , niet luisteren. Dus luister ik dan. En hoe. Ik heb de luisterstand bijna uitgevonden. Maar zodra de gelegenheid zich aandient en ik de rol van gangmaker, entertainer of presentator mag vervullen in een officiële rol, dan ga ik daar vol voor. En wil ik het onderste uit de kan, ben pas tevreden als iedereen het leuk heeft. Maar waarom?

Cabaret

Achteraf ook niet zo gek dat ik in de jaren negentig in cabaret geïnteresseerd raakte. Met Harry Jekkers als jeugdheld wilde ik dat ook zelf kunnen. In een opwelling en onder druk van vriend Sander Buunk het steigertheater gebeld. Een voorstelling had ik nog niet, maar een datum al vast wel. Een half jaar later speelden we onder de naam Miel & Ik drie avondvullende en uitverkochte voorstellingen in het oude mooie theater aan de Fortstraat in Nijmegen. Voor bekenden , vrienden en bekenden van vrienden. Maar toch, enthousiasme alom. Nog geen maand later volgde ons vierde optreden bij de auditie voor het Leids Cabaret Festival waar we doorheen kwamen en met open armen werden ontvangen. En samen met o.a . ene Claudia de Breij na 1 succesvolle ronde weer mochten vertrekken. Toch nog te groen. Maar de smaak te pakken. Dus door. Veel meters gaan maken , dat was het devies.

Touren

Dus opgetreden door heel het land, in mooie maar ook obscure zaaltjes. Met mooi en ook obscuur publiek. En in de loop der jaren nog twee keer een deelname aan datzelfde Leids Cabaret Festival. Met opnieuw succes en waardering, en de bevestiging van de opgaande lijn. Veel gelachen, soms gejankt. En toch ook nog regelmatig die vraag net vòòr een optreden: “ Waarom? Waarom doe ik dit? “ . De zenuwen vooraf, de spanning in je buik, de twijfel of het goed en leuk genoeg is, of je niet door het podium zult zakken. Of het ertoe doet. Ik had ook wel een antwoord op die waarom-vraag in die dagen. Ik dacht dat ik ‘moest ‘ optreden. Dat het mijn bestemming was, mijn noodzaak, mijn raison d’être. Want als ik wat te spelen had voelde ik me heel. Dacht ik.

Pauze

Ik was een hardwerkende cabaretier , al zeg ik het zelf . Deed alles in eigen beheer. PR , optredens regelen , schrijven, spelen…. bedenk het maar. Door de jaren heen 6 avondvullende voorstellingen gemaakt, en daarnaast had ik een serieuze voltijdsbaan als manager. Maar ik was er blij mee. Ik werkte bij een schitterend bedrijf en had een mooie uitlaatklep in het weekend. Intussen was ik echter ook twee dochters rijker en had ik tijd tekort. Dus kwam er in 2011 min of meer noodgedwongen een pauze in de uitlaatklep. Het moest natuurlijk wel leuk blijven. Gek genoeg was er van die zogenaamde noodzaak ineens toch een stuk minder over dan voorheen gedacht. De wereld draaide gewoon door. Niemand die in een crisis belandde omdat ik niet meer op de cabaretpodia rondliep. Zelfs ik niet. Waar had ik me al die tijd druk over gemaakt met die zogenaamde noodzaak? Waarom?

Nieuwe show

Maar tijden veranderen. Kinderen zijn intussen al wat zelfstandiger, de prachtige baan ingeruild voor een zeker zo druk en zeker zo prachtig bestaan als zelfstandige. Maar dus ook eigen baas over mijn agenda. En in december word ik vijftig. Sinds vorig jaar kwam het plan om dat eens gewoon met een nieuwe voorstelling te vieren. Hoe vet zou dat zijn. Niet omdat het moet, geen noodzaak . Maar omdat het kan! Zonder de ambitie en verwachting om nu weer allerlei achteraf zaaltjes te gaan opzoeken. Maar wel met de wil om mijn beste programma tot zover te maken. Waarom? Omdat het mag! Ik voel me nu al trots en tevreden over deze beslissing. De show staat in de grondverf en de repetities gaan erg goed. Alle mensen die ik er tot nu toe bij betrokken heb zijn enthousiast en ik voel geen enkele druk, alleen maar trots en pret. Had ik het zo maar altijd gedaan...

De Magmens, over de kunst van het mogen en de last van het moeten. Een voorstelling die je mag zien en niet moet missen

Geprikkeld?

www.delindenberg.com/theater/miel-verstappen